تابش ما ه
از پس ابر
تو را به یادم می اورد
که نیستی و
بیش از آن
همیشه هستی
سوسوی ِ بی رمق ِ شمع هم در ساعات ابتدایی شامگاه هنگامی که برق قطع است تو را به یادم می آورد. همه ارتباطها قطع است جز دلِ من !
کاش بودی
تا این لحظه ها را برایم
سپری می کردی
بی تو
نمی گذرد
زندگی روی ِ خط به جایی می رسد ؟
خط ،به جایی می رسد
اما
زندگی
نه!
همه کاغذهای ِ سفید در من
وسوسه کشیدن ،خط خطی کردن و نوشتن ایجاد می کنند
اما مثل همه وسوسه های دیگر
من به این یکی هم ،تن نمی دهم
وسوسه ها برای من پوچ اند
بیهوده اند
از ان رو که من خود
وسوسه ام.
کاش بتوانم چند قطره اشک بریزم،
مروارید شود و
بغلتد و
به دور ها برود
نه اینکه
بماند و
راه گلو ببندد و
غم، بار شود
نم نم ابرها جمع می شوند
تر می شوی
سبک می شوند
شک می کنم
تو می باری
یا
...
سایه ثمر می دهد
اما بی ثمری ِ همخون ِ همسایه را تاب نمی اورد
دریچه را می گشاید
ودر نور تحلیل می رود
نظرات ()
